![Faoi Persimmon, arán, leannán agus ceartas duine eile 10451_1](/userfiles/22/10451_1.webp)
Tá stroller agat, mar sin ní dóigh liom go bhfuil tú réidh le héisteacht le mo bheathaisnéis ...
Is breá liom persimmon. An milis, rushing, milis, go háirithe reoite, nuair is féidir é a spúnóg. Sa lá atá inniu cheannaigh mé é - beagnach donn, sprawling sna bosa, an méid de dhá dhorn. Agus ansin chuaigh mé go dtí an "teach arán" agus don anam greamaithe leath an arán seagal donn céanna, fós te, le screamh crisp soladach. Boladh sé cosúil le Paradise.
San fheachtas le haghaidh sobhlasta bhí mé in éineacht le Zoya. Chodail sí sa stroller, laghdaíodh an cochall, agus chuimil mé a teach in oirchill aráin agus persimmon.
Bhí an tseanmháthair ina sheasamh ag Dimitrov. Den sórt sin, tá a fhios agat, tá an tseanbhean dhá chéad bliain i gcuma, fillte beagnach ina dhá leath, i gcóta fionnaidh doodle, cniotáilte thar an ciarsúr péinteáilte, le liopaí péinteáilte agus crooked, ach eyebrows crooked, ach go dlúth. Chlaon Grandma lena mheáchan go léir ar an gcána, a chuir rushed agus faoi bhagairt chun dul as faoi lámh an tseanmháthair, agus deataithe. Deataithe agus go gasta, le pléisiúr ídithe agus puff os ard. Go tréimhsiúil, rug sí a lámh, inar choinnigh sé toitín, le haghaidh cána, agus ansin bhí an rigging na canes an-bhagrach.
- An bhfuil cabhair ag teastáil uait? - D'iarr mé go cúramach nuair a bhí an tseanmháthair go soiléir.
Bhí Babulka ag tarraingt, ag easanálú go fíochmhar, a dúirt Pomorgal agus guth tréada:
- Ní chabhródh ach le SIP maith le Brandy liom!
- Tá brón orm? - Rinne mé iarracht gan aoibh gháire a dhéanamh.
"Leanbh," a dúirt Babulka agus arís bródúil as cuid mhaith den deatach, "chaith an leannán orm, chuaigh sé go dtí an óg, agus briseadh mo chroí. Chun tacú leis an gcomhlacht, tá cána agam, agus chun tacú leis an spiorad, ní gá dom ach Cognac a fháil, mar tá trí phacáiste eile agam.
Is dócha gur thug rud éigin i mo aghaidh mo turraing. Shíl mé: Go óg - níl sé níos sine ná céad caoga, nó cad é?
- Bhí sé fós seachtó an cúigiú bliain, ach mar is cuimhin liom - ba mhaith liom an bastaird seo a aimsiú agus a bhaint! - Granny Granny agus tharraing sé amach arís, - ach tá stroller agat, mar sin ní dóigh liom go bhfuil tú réidh le héisteacht le mo bheathaisnéis agus fiú níos mó ná sin a chaitheamh orm roimh an áit ina ndíoltar Brandy. Tá a fhios agam anseo siopa go leor.
"Gach tú go maith," a dúirt mé, agus chuaigh a thuilleadh, toisc nach raibh mé go leor níos mó. Cad eile a d'fhéadfainn a fhreagairt?
Agus ansin, ag teacht abhaile, shuigh mé síos persimmon, agus dhíbirt an jaw. Déanaim é a athdhéanamh: ith mé persimmon bog, spúnóg, agus go tobann chliceáil air ar thaobh na láimhe clé, an fhód fhód, agus is ar éigean a dhún mé mo bhéal. Cé a theastaigh as screamh seagal crispy? Theastaigh uaim. Fig liomsa. Uair an chloig ina dhiaidh sin, d'éirigh liom an t-uafás a cheering go cúramach.
Agus anois táim ag suí agus ag smaoineamh: tá an chinniúint forbartha ionas nach féidir liom an bia inmhianaithe a fháil don chorp. Mar sin féin, shásaigh an seanmháthair seo mo bhiotáille inniu. Ní thabharfaidh a híomhá síocháin dom a thuilleadh. Go háirithe lipstick dearg agus camchuairteacha, ach malaí a tharraingítear go dlúth leo.
Agus tá an jaw gortaithe amárach. Seo an seastán.